[...]
Το ότι χρησιμοποιούμε γενικούς ορισμούς όπως “κόμμα της αριστεράς”, “θρησκευτικό ίδρυμα”, δεν γίνεται επειδή δεν θέλουμε να αποκαλέσουμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, μα επειδή ακόμα κι αν δηλώσουμε d’ emblee ότι το κόμμα του Αμερίγκο Ορμέα ήταν το κομμουνιστικό κόμμα και ότι το εκλογικό τμήμα βρισκόταν στο εσωτερικό του περίφημου “Κοτολένγκο” του Τουρίνου, το βήμα που κάνουμε προς τα μπρος για την εξασφάλιση της ακρίβειας είναι πιο πολύ φαινομενικό παρά πραγματικό. Στη λέξη “κομμουνισμός” ή στη λέξη “Κοτολένγκο”, ο καθένας, ανάλογα με τα προσωπικά βιώματα και τις εμπειρίες του, τείνει να αποδίδει διαφορετικές αξίες, που καμμιά φορά αλληλοσυγκρούονται. Και τότε θα απόμενε ακόμα να προσδιορίσει κανείς τον ρόλο εκείνου του κόμματος σ’ εκείνη την περίσταση, στην Ιταλία εκείνων των χρόνων και με τι τρόπο ο Αμερίγκο δρούσε μέσα σ’ αυτό. Όσο για το “Κοτολένγκο”, που το άλλο του όνομα είναι “Μικρός Οίκος της Θείας Πρόνοιας” – αν δεχτούμε ότι όλοι γνωρίζουν τη λειτουργία εκείνου του τεράστιου ιδρύματος, την παροχή ασύλου στους τόσους και τόσους δυστυχισμένους, στους καθυστερημένους, τους ηλίθιους, τους δύσμορφους, μέχρι κάτω στα κρυμμένα πλάσματα που δεν επιτρέπεται να δει κανείς – θα ήταν αναγκαίο να προσδιορίσει το ρόλο του στον οίκτο των πολιτών, τον σεβασμό που ενέπνεε ακόμα και σ’ αυτούς που απείχαν περισσότερο από κάθε θρησκευτική ιδέα και ταυτόχρονα τη θέση που είχε καταλάβει στις πολεμικές σε καιρό εκλογών, σχεδόν σαν ένα συνώνυμο απάτης, κοροϊδίας, κατάχρησης [...]
Ίταλο Καλβίνο, Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου, μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς-Radin
